Λιθαράκι εκ Νεότητος

Από παιδιά φέρουμε τον άσπρο χιτώνα της ψυχής μας ή αλλιώς τον περιβόητο tabula rasa<λατινική γραφή που σημαίνει άγραφος πίνακας. Ναι, είναι αξιοθαύμαστο να γράφει κανείς την ιστορία του πάνω σε ένα λευκό χαρτί τόσο αφηρημένα. 

Περιβαλλόμαστε από αφηρημένες έννοιες σαν εκείνες της αγάπης, της τρυφερότητας, της επιθυμίας και της ανάγκης μας ως άνθρωποι. Αντιθέτως η ζωή έχει πρακτικό χαρακτήρα από την ώρα που γεννιόμαστε, εφόσον η μητρική αγάπη προσφέρεται από την ώρα του θηλασμού. Όσο εξαρτόμαστε από την οικογενειακή πρωτοβουλία για ό,τι μας συμβαίνει, η ανεμελιά πλαισιώνει την ύπαρξη μας με ένα τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο.

    

Ονομάζω ανεπαίσθητη την ασυνείδητη και παιγνιώδη κατάσταση που σχεδόν καθολικά όλοι έχουμε ζήσει. Όμως κάποιες εξαιρέσεις εγκληματικής βίας είτε ψυχικής είτε σωματικής, αποκλείονται διότι εκεί οι κατακτημένες εμπειρίες των παιδιών είναι αμαυρωμένες από τα λαβωμένα χέρια των ενήλικων.

Επαναφέρομαι στο θέμα, η οικογένεια χτίζει εμπειρίες στο ιστορικό του παιδιού. Το ίδιο το παιδί, στην ηλικία των 7-8, ακόμη υποπροστατεύεται και κατευθύνεται από χόμπι είτε της αρέσκειας του είτε κάποιου συγγενικού προσώπου. Βέβαια, σε κάθε περίπτωση υποβόσκει το δικό μας θέλω, που φυσικά αυτό είναι το κύριο σημείο της υπόθεσης, γιατί επί παραδείγματι η εμπειρία της μουσικής έκφρασης ή μιας χορευτικής κίνησης διαμορφώνεται ενδοπροσωπικά- στα δικά μας μέτρα.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός πως επιθυμεί να εκφραστεί, γιατί λοιπόν να μην εμπλέκεται σε κάθε μας κατόρθωμα το προσωπικό μας στοιχείο;

Στο διά ταύτα, η προσωπική μας σφραγίδα είναι εκείνη που δίδεται σε κάθε κατευθυνόμενη πορεία, εννοώντας την πορεία που έδειξαν οι ανώτεροι μας με το δείκτη και εν συνεχεία επιλέξαμε να επεκτείνουμε τη φαντασία μας, άλλοτε για να βελτιώσουμε την εικόνα μας καθώς και να απορρίψουμε, ως επί το πλείστον, όσα κατ´εμάς είναι αντίθετα με τον προσανατολισμό μας.

Το εύλογο ερώτημα είναι πόσο χρήσιμα αναπτύξαμε την αντίληψη μας παιδιόθεν!

Αν δεν συνέβη, τουλάχιστον ετεροχρονισμένα, μπορούμε να αξιολογήσουμε την τωρινή μας εξέλιξη, ώστε να διαφανεί η ικανοποιητική ή μη, προς όφελος μας, διαδρομή. Σε κάθε ηλικιακό επίπεδο αφήσαμε ψυχικά αποτυπώματα που καλούμαστε, θέλοντας και μη, να τα αναλύσουμε και ναι -γιατί όχι- να αναδείξουμε στην επιφάνεια τα οφέλη που έχουν πια αντίκτυπο στον εαυτό μας!

Επομένως οι γονείς προσφέρουν μια κατευθυντήρια γραμμή στα παιδιά τοιουτοτρόπως. Ενθυμούμενοι λοιπόν τα ερεθίσματα μας μέσω των οικογενειακών συνθηκών, ανιχνεύουμε εμπειρίες που έχουν σχετιστεί με σκέψεις και επιθυμίες μας. Αν παρατηρήσει κανείς λεπτομερώς η αντίληψη δομείται πάνω στη σκέψη και παρεισφρέει έπειτα η γνώση και αντίστροφα όταν μηχανικά προσπαθούμε να είμαστε ευγενείς [ως κανόνας διαγωγής]. Η αντίληψη όμως είναι μια συνεχής παρουσία παντού, γιατί ακόμα και αν έχει κατακτηθεί η γνώση, θα έρχεται πάντα στο προσκήνιο-για όσους την επιλέγουν φυσικά- κρίνοντας διεξοδικά την κάθε περίπτωση.

Όσο σκεφτόμαστε συνετά, λιγότερα κατηγορώ θα επιρρίπτουμε στο διπλανό μας ενώ επαρκώς θα ενισχύουμε με αυτογνωσία το χαρακτήρα μας.